• Slide image one
  • Slide image two
  • Slide image three

Inschrijven nieuwsbrief




Nieuwsflits

Er zijn weer nieuwe club van 50 leden bekend. Nu jij nog? 

Lid worden van m'n club van 50 voor 2017?

 

Seizoen 2016 is nauwelijks voorbij of er wordt alweer nagedacht over volgend seizoen. En dat doen m'n trouwe club-van-50 leden ook. 

 

Wordt jij ook lid?  

 

 
Laatste race van 2016

Nog één keertje dan. De laatste van dit jaar. 

Zoals ik in mijn korte voorbeschouwing al schreef was het koud in de ochtend. Tijdens de keuring was de temperatuur een frisse 5 graden. Om 10 uur werden we los gelaten voor de vrije training. Het asfalt was hier en daar nog wat nat van de vochtige nacht en grip was daarmee lastig te vinden. In mijn eerste ronde zag ik Camiel langzaam rondrijden, later bleek dat hij was gevallen, maar op eigen kracht weer naar de pits kon rijden. In de volgende ronde lag er een rijder midden op de baan in de Ruskenhoek. Er werd code 60 gegeven. Omdat het nog heel erg koud was, ging ik ervan uit dat de banden hierdoor te veel zouden afkoelen om nog grip te bieden na de code 60. Ik ging daarom de pitsstraat in, waar de bandenwarmers er weer om gingen. De code 60 duurde best lang dus ik was tevreden met mijn keuze. Op het moment dat het weer groen werd, gingen de warmers er weer vanaf en ging ik weer de baan op. Precies 1 ronde kon ik rijden, toen kwam de finishvlag al naar buiten. Een hele korte vrije training dus.

In de loop van de ochtend kwam het zonnetje af en toe tussen de wolken door waardoor de temperatuur iets opliep en het asfalt droog werd. Met een nieuw voorbandje onder de motor zorgde ik ervoor om op tijd aan de kwalificatie te beginnen. Met zo weinig rijtijd in de vrije training was dit in feite mijn (en voor de andere rijders ook) eerste echte sessie van de dag. Volop gebruik maken van de rijtijd dus. Rustig snelheid opbouwend tast ik het gripniveau op deze koude dag af. Iedere ronde een tandje erbij en het vertrouwen groeit mee. Het is lekker druk op de baan, met 46 rijders in de baan wordt het asfalt goed gebruikt. Het lukt me om een paar vrije rondes te kunnen rijden, tussen het inhalen van langzamere coureurs door. Ik heb een goed gevoel over gehouden aan de kwalificatie. Het stelt me daarom enigszins teleur dat ik me op de 18e plek heb gekwalificeerd. Er zijn een handvol snelle gastrijders, maar toch, ik had op een iets betere plaats ingezet.

De Bult

Klik op bovenstaande foto voor de overige foto's

Bij de briefing werd door de organisatie aangegeven dat er plannen zijn om volgend seizoen een race op het legendarische circuit Donington Park te rijden. Alleen als er voldoende animo is. Nu staat Donington al lang op mijn bucketlist, dus ik zeg "doen!". Hopelijk vinden veel meer rijders dat.

Na een lange middagpauze was het tijd voor race 1. De zon was er nog steeds, tussen de wolkjes door, het was ondertussen prima raceweer geworden. Op de startgrid zag ik dat Marc Wingelaar zijn motor van achter me wegduwde naar de zijkant. Blijkbaar afgeslagen en niet meer te starten. Jammer, ik had graag tegen hem gereden in zijn laatste racedag. Ik startte aan de binnenzijde van de 6e rij en de start zelf ging goed. Maar in de eerste bochten rechtsom raakte ik helaas opgesloten tussen de andere rijders en viel ik iets terug. Gelukkig koos ik wel de goede lijn in de Strubben, met enig risico buitenom de anderen. Mijn geluk was dat aan de binnenzijde Erik Granneman een lichte swieper maakte bij het uitaccelereren waardoor andere rijders ook even een momentje van hun gas moesten. Ik reed zo een man of vier tegelijk buitenom voorbij. Zo kwam ik weer ongeveer op de plek terecht waarop ik startte. Ik kwam in een leuk groep te zitten waar in de eerste ronden een mooie strijd was. Na de helft van de wedstrijd kwam ik achterop bij Janko Zeggelaar. Hij rijd op een Fireblade, net zoals ikzelf. De zijne is echter beduidend sneller. Dat in combinatie met zijn goede verdedigende lijnen zorgden ervoor dat ik wel naar hem toe was gereden, maar er met geen mogelijkheid langs kwam. Er waren 2 bochten (De Bult en Mandeveen) waar ik hem het dichtst kon benaderen bij het remmen en ik besloot om dan maar in de laatste ronde een soort ultieme actie in te zetten. Maar ik was te laat, te ver weg. Met het uitremmen kwam ik niet dicht genoeg bij om de motor er tussen te zetten en ik moest Janko laten gaan. Ik kwam als 16e over de finish.

In de tweede race mocht ik starten als 15e in plaats van 16e. Een van de mannen voor me was in de eerste race gediskwalificeerd vanwege foutief rijgedrag en hij moest daarom achteraan starten. Ik stond dus weer aan de binnenzijde, maar nu op de 5e rij. De start en de de eerste ronden gingen nu beter maar tot mijn frustratie zat ik direct weer achter Janko, ik was vastbesloten om niet weer de hele tijd achter hem te blijven hangen want ik was ervan overtuigd dat ik harder kon rijden dan hij, maar dan moest ik er wel voorbij kunnen komen. In de eerste ronde zag ik dat hij in bochten naar links niet veel grip had, blijkbaar waren zijn banden nog iets te koud. Ik besloot dus dat ik zo snel mogelijk in een linkerbocht hem voorbij moest. Dat lukte me in de Strubben in ronde 2. Missie geslaagd, gas erop. Ik heb Janko niet meer terug gezien de hele race en daar was ik blij mee. Maar nu ik Janko voorbij was, zag ik een eindje voor me Marc Wingelaar rijden. Hij was bij de start buitenom voorbij gegaan - knappe actie. Tussen Marc en mij zat niemand en dus moest ik het gaatje naar hem dichten. Het ging echter anders. In de eerste helft van de race liep hij langzaam bij me weg. In de tweede helft hengelde ik hem weer langzaam binnen. De race was helaas een ronde te kort oor me om echt bij hem te komen. Dus op korte afstand van Marc kwam ik over de finish, een mooi einde voor hem in zijn - waarschijnlijk - laatste race.

Door de diskwalificatie van Bart van Ommeren in de eerste race steeg ik nog een plek in het eindklassement. Een mooie 6e plek in het kampioenschap van 2016 is mijn deel geworden. Super toch! 

 

 
De laatste race van het seizoen

Morgen rijden we de laatste race van dit seizoen. Het wordt een koude nacht, daarmee zal de vrije training dus ook wel op koud asfalt worden verreden. De rest van de dag lijkt mooi voor de tijd van het jaar, dus het ziet er goed uit. Onderstaand is de huidige stand in de Race Cup 1000. Ik sta op een mooie 7e plaats momenteel, 65 punten achter Dave Rogge. Als er niets gebeurd met Dave of mij (technische problemen of een valpartij bijvoorbeeld) lijkt dat een achterstand die niet meer in te halen is. De man op de 8e plek, Corné Adams heeft 147 punten achterstand op mij. De puntentelling waarmee we rijden staat onderaan dit bericht. Voor de 1e plaats 360 punten, de 2e plaats 355 enzovoort. Met morgen 2 races te rijden, zijn er dus nog maximaal 720 punten te behalen. Er kan dus nog van alles gebeuren. Morgen weten we meer!

Stand 

Op de afbeelding staan de eerste 12 rijders, momenteel staan er 37 rijders in het klassement van de Race Cup. 

Puntentelling Race Cup 1000: 360-355-351-347-344-341-338-335-332-329-326-323-320-318-316-314-312-310-308-306-304-302-300-298-296-294-292-290-288-286-285-284-283-282-281-280-279-278-277-276-275-274-273-272-271 

 
Raceverslag 4-uurs endurance race

Motorrace is een individuele sport waarin je als coureur strijdt tegen andere coureurs. Endurance racen is binnen het motorracen de sport die het dichtst bij teamsport komt. Samen bepaal je de strategie, samen help je elkaar, samen win of verlies je de wedstrijd. Endurance racen is leuk! En voor de tweede keer dit jaar stond er een endurance race op het programma. Dit maal was het de 4 uur van Assen. Het concept van endurance racen is doodsimpel, het team dat na 4 uur rijden de meeste rondes heeft afgelegd is de winnaar. 

 

Net zoals vorig jaar reed ik met mijn vaste pitboxmaatjes Bas Haverkamp, Erik Granneman en Joep Haverkamp en we noemden ons team "De Straffe Gaskabel". Binnen het veld van 37 teams hadden we voor onszelf vooraf ingeschat dat een plek tussen de 6e en 8e plaats haalbaar moest zijn. Vorig jaar waren we 8e geworden. 

De dag begon met aanmelding en de keuring van de motoren. In tegenstelling tot de normale races, waarbij de motor naar de keurmeester gebracht moet worden, kwamen de 2 keurmeesters langs alle pitboxen om alle motoren te keuren. Wat een topservice! Dat mag wel vermeld worden.

De vrije training (4 sessies, voor iedere rijder 1 sessie dus) begon nog een beetje nat, want 's nachts was er nog wat regen gevallen. Erik offerde zich op om de meest natte baan te berijden, in de 2e sessie reed ik en waren er nog een paar natte plekjes over en de witte lijnen waren ook nog nat. Beetje rustig dus nog. Na het langzamere Mettet was Assen wel weer heel snel. Lekker hoor! Zowel Bas als Joep reden hun vrije training op een kurkdroge baan. Ook de kwalificaties waren droog, net zoals de rest van de dag. De regel bij deze race is dat de rijder van het team die de snelste kwalificatietijd zet, ook moet starten. Dat bleek Joep te zijn, zijn snelste tijd was goed genoeg om ons team als 6e op de startopstelling te zetten.

Ondertussen waren mijn ouders gekomen. Mijn vader werd als pitbordmanager ingezet. Hij had als taak om de rijder op de baan te waarschuwen als het tijd was om binnen te komen. Eén van de regels waaraan we moesten voldoen was het niet overschrijden van de maximale rijtijd van 33 minuten per rijder. Als dat wel gebeurd, staat er een straf van 3 minuten op. Dat is heftig veel, dus de pitbordmanager is een belangrijke man in het team. En het moet gezegd, pa deed het helemaal top, geen enkele tijdsoverschrijding gemaakt én ook geen onnodige pitstops hoeven maken. En dat dat goed ging, blijkt uit het feit dat wij als team van alle deelnemende teams de kortste totale tijd in de pitsstraat door hebben gebracht, namelijk 5 minuten en 10 seconden. Niemand heeft dat verbeterd, dus qua pitsstops waren we de beste!

Tijd voor de start! Joep mocht de start voor zijn rekening nemen. Startend als 6e ging hij als 5e de Haarbocht in. Top gedaan dus. Vervolgens lukte het hem om in de eerste paar ronden hele snelle tijden neer te zetten en dus een goed uitgangspunt voor de rest van de race te nemen. Douwe Welling ging vanuit 2e positie onderuit waardoor Joep bij het afgeven na een half uur rijden als 4e rond ging. Top dus, en licht boven verwachting! Vasthouden was het devies. Als 2e ging Erik de baan op, en reed strakke en constante rondetijden. Vooraf hadden we afgesproken dat er een signaal zou worden gegeven als er nog 2 ronden te rijden waren en vervolgens weer een signaal als er nog 1 ronde gereden moest worden. De bedoeling daarvan was dat de rijder 2 kansen had om het signaal te zien en de pitscrew de tijd had om de volgende motor en rijder gereed te maken. Erik maakte het ineens spannend door de pits binnen te rijden na het 2 ronden signaal. Gelukkig werd hij aan het begin van de pitsstraat gezien en stonden we vrij ver achterin de pitsstraat. Dat gaf de pitscrew een seconde van 6 a 7 om bandenwarmers te verwijderen en de motor af te bokken en de transponder over te zetten. Echt precies op tijd lukte dat, waardoor Bas zonder vertraging als 3e rijder naar buiten ging. Erik had wel het bord gezien, maar niet dat er een "2" stond en had dus aangenomen dat hij het eerste signaal had gemist. Gelukkig geen tijd door verloren. Aan de pitbordmanager de uitdaging om de stinttijden van de volgende rijders iets aan te passen waardoor we weer goed op schema zouden komen.

In de sessie van Bas was er kortstondig een code 60 vanwege een motor die in brand stond (hoorden we achteraf). Gaf hem mooi tijd om even rust te nemen en het laatste deel van zijn sessie weer te knallen. Ondertussen lagen we op een 7e plaats in het klassement, we hadden dus werk te doen om weer naar voren te komen. Na Bas mocht ik aan mijn sessie beginnen. Ik kwam al snel Menno Jongma achterop. Een groot deel van de sessie die ik reed was ik in gevecht verwikkeld met Menno, een prachtige strijd, af en toe onderbroken door het inhalen van langzamere rijders. Toen het bord kwam waarmee werd aangekondigd dat het tijd was om binnen te komen vond ik dat dan ook echt jammer.

De volgorde van rijders herhaalde in de volgende uren van de race en dat verliep geheel vlekkeloos. In de tweede stint van Bas begon hij als 6e maar door een verkeerd getimede pitstop van een team voor ons, kregen we de 5e plek in de schoot geworpen. Bas lag aan het begin van zijn sessie zo'n 8 seconden achter de man op de 4e plaats en iedere ronde liep die achterstand langzaam terug. Met nog 2 ronden te gaan in zijn stint lukte het hem om de 4e plaats over te nemen. En alsof het zo moest zijn kwam de man op plaats 5 op hetzelfde moment de pitsstraat binnen als Bas. Met zo'n 20 meter voorsprong kwam hij aangereden. Dankzij onze supersnelle wissel kon ik met meer voorsprong de pitsstraat weer uit. Ik wist wie er zou gaan rijden en ik nam me voor dat hij me niet zou passeren, wat er ook zou gebeuren. En dat gebeurde ook niet. Maar er gebeurde wel wat anders. Met nog zo'n 12 minuten te gaan totdat de 4 uur vol was, blies Camiel Blokhuizen zijn blok op op het rechte stuk, waardoor er een honderden meters lang oliespoor op de baan lag. Er werd code 60 gegeven, wat inhoudt dat iedereen 60 km/h moet rijden en niet in mag halen. Ik keek achterom en zag helemaal niemand achter me. Mooi. Maar een ronde later, nog steeds 60 km/h rijdend, reden er toch 2 rijders achter me, waaronder de man op plaats 5. Hmmm, die hadden het gat dus gedicht, de boefjes. Maar het opruimen duurde de complete resterende tijd waardoor de finishvlag onder de code 60 viel. En niet alleen dat, omdat het rechte stuk schoon werd gemaakt, werden we de laatste rondes door de pitsstraat geleid. Al het publiek in de pitsstraat stond man aan man opgesteld in de laatste rondes, waarbij de rijders met 60 km/h door de pitsstraat reden. Een aparte ervaring hoor! Ik kan me niet herinneren dat ik ooit eerder van een race heb gehoord die in de pitsstraat is afgevlagd, dus misschien was dit wel een heel unieke ervaring! 

Als 4e over de finish dus, met 2,2 seconden voorsprong op de man op nummer 5. Haha, gaaf toch. De vierde plaats was echt meer dan we hadden verwacht vooraf en we zijn er heel erg blij mee! En stiekem is het toch balen dat we niet op het podium stonden, want we waren er zo dicht bij. Maar mooi, mooi, mooi! 

 
Raceverslag Mettet

In 2010, het jaar van opening van het circuit, reed de ZAC-competitie voor het eerst op het circuit Mettet. In 2011 waren we er weer. Om vervolgens pas in 2016 voor de 3e keer naar het Belgische Mettet te trekken. Mettet is kort, heeft bijna alleen maar bochten waar je met een 1000cc motor in de 1e of de 2e versnelling doorheen gaat en draait voornamelijk linksom. Kortom, het lijkt in niets op het circuit van Assen, waar we jaarlijks vaak rijden. Een welkome afwisseling dus wat mij betreft! Bij aankomst op de paddock - laat in de avond, want Mettet is een behoorlijk eind rijden - was het duidelijk dat het behoorlijk vol was. De paddock stond al bijna helemaal vol. Goed om te zien dat ik niet de enige ben die de afwisseling verwelkomt! 

 Mettet

Klik op de foto voor de overige foto's 

De dag startte met 2 vrije trainingen.  In de eerste vrije training was het duidelijk dat een groot deel van het veld ook al lang niet op dit circuit was geweest, een enkele uitzondering daar gelaten. Het was echt zoeken naar rempunten, instuurpunten, de ideale lijn en vaste referentiepunten waardoor de rondes makkelijker zouden worden. Na 20 minuten vrije training had ik voor mijn gevoel het circuit redelijk in m'n kop, maar echt hard was het nog niet gegaan. De 2e vrije training bracht daar verandering in. Ik had vrije ruimte op de baan, waardoor het zoeken naar de beste lijnen redelijk ongehinderd kon.

Plattegrond

Bocht nummer 4, vernoemd naar Giacomo Agostini, is in theorie de gevaarlijkste bocht. Na bocht 6 wordt alleen de linkerkant van de band nog maar gebruikt, waardoor verhoudingsgewijs de rechterkant van de band iets minder warm blijft. Iets met het koppie rijden is daar dus het devies. Bocht 5 - Saarinen - is een 1e versnellingsbocht, net zoals bocht 10 - Paquay. Tenminste, dat is wat ik in de vrije training er van had ontdekt. In de kwalificatie kwam ik tot de conclusie dat het gedeelte van bocht 5 tot en met bocht 8 in de 1e versnelling genomen moest worden. Heel kort draaien en keren dus. In de vrije training heb ik nog even leuk met Marc Wingelaar - nr. 15 - gespeeld, er van uit gaande dat hij een camera op z'n motor had, maar helaas stond deze niet aan. Jammer, volgende keer misschien beter. 

In de kwalificatie maakte ik helaas een foute keuze. Na een aantal rondes kwam ik vast te zitten achter een andere coureur, die net iets langzamer reed dan ik dacht te kunnen. Maar ik wist zeker dat ik hem snel voorbij zou kunnen steken. Maar dat bleek niet te lukken. En in plaats van me terug te laten vallen om op die manier een vrije ronde te kunnen rijden, beet ik me in hem vast. Ik moest en zou er voorbij. Dat lukte maar kort daarbij was de sessie voorbij en bleek ik een seconde langzamer te hebben gereden dan in de 2e vrije training. Niet zo slim achteraf... Mijn tijd in de kwalificatie bezorgde me een 18e startplaats. Het veld zat dicht bij elkaar, want mijn tijd uit de vrije training had me op de 11e positie gebracht. Hoe stom mijn keuze was, werd pas echt duidelijk in de race. 

In een lang lint van rijders reden we 2 rondes achter de voorrijder aan, voordat we met een rollende start met de race begonnen. Als je 18e rijd, kun je heel ver naar voren kijken en nog steeds rijders voor je zien. Frustrerend. Ik ging de race positief in, veel kans om mannen voor me in te halen, dat maakt het racen uiteindelijk mooi. In de eerste 4 a 5 ronden lukte het me om 5 man in te halen, waaronder m'n maatje Erik Granneman. Altijd leuk om dat te doen. Sorry Erik ;-) Maar wederom kwam ik vast te zitten achter een andere coureur. Zijn Aprilia was net iets sterker uit de korte bochten, waardoor mijn enige optie was om hem uit te remmen. Helaas lukte me dat niet. Meerdere keren kwam ik net naast hem, maar nooit voldoende om hem ook echt uit te remmen en voorbij te komen. Knap gereden van hem. Ik kwam er mee op de 13e plaats en dat was niet helemaal wat ik had gehoopt.

Ik kijk ondertussen wel met een tevreden gevoel terug op de dag. Het was een supermooie dag, we hadden eens een ander circuit, de strijd op de baan was uitdagend en alles is heel gebleven. Kort samengevat, prima dag dus.

De volgende race is op 5 september, de 4-uurs endurance race op het circuit van Assen. Samen met Bas Haverkamp, Erik Granneman en Joep Haverkamp heb ik een team gevormd voor die race. Heb er nu al weer zien in! 

 

 
<< Start < Vorige 1 2 3 Volgende > Einde >>

Pagina 1 van 3